Czy mieszkasz w mieście i tęsknisz za bliskością Natury? Jeśli tak, zapraszam Cię na spacer do pobliskiego parku, lasu lub skweru zieleni. Weź głęboki oddech i niespiesznie rozejrzyj się. Świat roślin i zwierząt skrywa wiele sekretów...

Czy wiesz, że...

  • wrony potrafią rozpoznawać poszczególne osoby?
  • gołębie dobierają się w pary na całe życie i żyją nawet do 20 lat?
  • każda mrówka ma drugi żołądek służący jako wewnętrzny plecak z jedzeniem?
  • zmysł smaku ślimaków znajduje się w nodze, a świat zewnętrzny poznają głównie za pomocą dotyku i węchu?

Świat miejskiej przyrody jest bardziej fascynujący niż nam się wydaje! Mrówki, ślimaki, wiewiórki, gołębie, wrony i inne ptaki, a nawet zwykłe chwasty skrywają w sobie wiele tajemnic. Ich rąbka uchylają Sekrety roślin i zwierząt w miejskiej dżungli. Skąd inspiracja do napisania tak niezwykłej książki? Jej autor, Nathanael Johnson, postanowił nauczyć córeczkę nazw wszystkich drzew, które mijali w drodze do przedszkola. Mały projekt zamienił się w wielką przygodę, a następnie w książkę, która niedawno trafiła na polski rynek.

Oto mrówka

Mrówki całkowicie różnią się od ludzi, a mimo to w ich pracy w koloniach można wyczuć ślad ludzkiego zachowania. Są wystarczająco obce i na tyle znajome, aby pobudzać wyobraźnię. To sprawiło, że myśliciele na przestrzeni wieków porównywali mrówki do ludzi. Dlaczego nie jesteśmy do nich bardziej podobni? A może w rzeczywistości przypominamy je bardziej, niż nam się wydaje?

Gdy król Salomon zasugerował, że ludzie powinni bardziej przypominać mrówki, miał na myśli przedsiębiorczość i ambicję. Idź do mrówki, leniwcze; przyjrzyj się jej drogom i stań się mądry. Chociaż nie ma ona dowódcy, urzędnika, ani władcy, to jednak już w lecie przygotowuje swój pokarm; już w żniwa gromadzi sobie zapasy pożywienia (Prz. 6, 6-11)

Jeśli pomyśleć o tym w taki właśnie sposób, mrówki są niesamowite. Nie mają szefów ani przywódców, struktury korporacji ani hierarchii. Nie ociągają się. Nie potrzebują terminów. Nie mają żadnej odgórnej organizacji.

A zwykle, oddolne popędy indywidualnego zachowania ? chęć rozmnażania i instynkt przetrwania ? nie zapewniają prostego wyjaśnienia dla motywów kierujących mrówkami.

Język ptaków

Jak pisze jeden z badaczy, Young, wystarczy, że spędzisz odpowiednio dużo czasu na studiowanie języka ptaków, a będziesz mógł wprawić przyjaciół w osłupienie, gdy oznajmisz im nadejście kota, nim ten pojawi się w zasięgu wzroku.

- Ptaki od zawsze były posłańcami ? mówi Young. - Od niepamiętnych czasów przynosiły nam wiadomości o bezpieczeństwie otaczającej nas ziemi.

Nie ma w tym nic mistycznego. Ptaki tworzą swoisty dźwiękowy Internet. Do tego rodzaju wymiany danych dostrajają się wszystkie zwierzęta, czułe na wszelkie odchylenia od normy, czasami dodając coś od siebie, a czasami manipulując wibracjami na własną korzyść.

Young zidentyfikował pięć typów ptasich dźwięków: trele podstawowe, towarzyskie nawoływania, terytorialne sprzeczki, dopominanie się młodych oraz okrzyki alarmujące. Trele zwykle obwieszczają granice terytorium, czyli trójwymiarowej przestrzeni, którą każdy ptak uznaje za swoją. Gdy granice są dobrze oznaczone, z łatwością można zaobserwować widoczną zmianę, gdy przekracza ją jakiś ptak. Drozd, który zachowuje się arogancko i jest pewny siebie na własnym terenie, zrobi się nieśmiały, gdy ukradkiem zakrada się na posesję sąsiada.

Zainteresował Cię temat?
Przeczytaj fragment książki Sekrety roślin i zwierząt w miejskiej dżungli